Spoelend naar Canada en Alaska

door Lies Hoekstra

Mijn email- en dialysevriendin Barbara	We gaan aan boord voor onze cruise naar Alaska

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in het blad Wisselwerking, uitgegeven door de Nierpatiëntenvereniging LVD.

An English version is also available.

23 juli

Onze dochter vindt het maar een matig plan dat we net op haar 28ste verjaardag aan onze reis beginnen. We eten de taartjes dus op Schiphol en worden uitgewuifd door onze twee zonen met aanhang, de jarige dochter en kleindochter Meike. 

In het vliegtuig naar Toronto heb ik eindelijk tijd om na te denken over de gebeurtenissen van de afgelopen drie maanden. Toen het in maart duidelijk werd dat de peritoneale dialyse nu toch echt niet langer kon worden uitgesteld, was mijn eerste vraag aan de nefroloog:' kan ik dan deze zomer nog wel naar Vancouver?'. 'Dat kan', zei hij, 'de spoelvloeistof wordt je nagestuurd, en die wissel in het vliegtuig sla je maar over'. Toch is het nog een klein wondertje dat het allemaal gelukt is: op 6 mei begonnen met capd, veel ellende met lage bloeddruk, een urineweginfectie en een heftige allergische reactie op de antibiotica, ik heb het vliegticket op het allerlaatste moment gekocht!

Vliegend boven Engeland moet ik denken aan het boek van Niels Holgerson, die op de rug van een gans over Zweden vloog: een lappendeken van bruin en groen. Even later boven Ierland zijn de lapjes een stuk kleiner.

In Toronto is het warm! We worden opgewacht door mijn 'Amerikaanse zusje' en haar man. Ik ken haar al sinds 1954 toen ik met een scholierenuitwisseling een jaar bij haar en haar ouders woonde. Op weg naar Buffalo komen we nog een in mooie file terecht, zodat ik niet meer wil uitrekenen hoe lang het geleden is dat ik mijn laatste wissel deed. Een muziekstandaard op een tafeltje geeft genoeg hoogte voor de uitloopzak.

24-28 juli

Wat was het een opluchting om de vertrouwde Freseniusdozen hier gewoon in de kelder te zien staan. Hulde aan Cindy die alles op het allerlaatste moment nog voor me wist te regelen, inclusief moeilijke douaneverklaringen die nodig zijn om de vloeistof in de VS in te voeren. Het blijft maar warm, zodat ik de dialysevloeistof niet eens hoef te verwarmen.

We eten deze dagen allerlei dingen die ik me van veertig jaar geleden herinner: hot dogs, watermeloen, mais, gegrileerde kip en allerlei verrukkelijke schaaldieren.

Na een bezoek in Rochester aan een ander vriendinnetje uit de jaren vijftig blijk ik mijn kochers en een haak achtergelaten te hebben; gelukkig is het dialysecentrum in Buffalo zo vriendelijk me er een te schenken.

28 juli

Heel vroeg op, want ons vliegtuig naar Vancouver vertrekt om kwart over tien 's morgens uit Toronto - dachten we.

Bij de balie blijkt dat we tot half zes 's avonds moeten wachten. Dat wordt dus spoelen in de babyroom, waarbij mijn man de zak omhoog moet houden.

De vlucht boven Canada is schitterend: eerst alle meren, dan hele grote regelmatige vierkante lappen in de lappendeken, met een vreemd cirkeltje in het midden. We horen later dat dat komt door de beregeningsapparatuur. Plotseling vliegen we boven de Rocky Mountains en we zien Vancouver in de avondzon liggen.

Het is hier een stuk koeler dan in Toronto en in het hotel heb ik nu de kans mijn -met veel moeite en voor veel geld gekochte- transformator te proberen: in de VS en Canada gebruikt men 110 volt en de transformator zorgt dat ik mijn opwarmapparaat voor de spoelzakken kan gebruiken. Het werkt! En ook hier zijn de dozen met vloeistof gearriveerd.

29 juli - 3 augustus

Het doel van de hele reis is het bijwonen van een congres van de International Association for Religious Freedom, een organisatie die zich al bijna honderd jaar inzet voor godsdienstvrijheid. Aanvankelijk waren alleen vrijzinnig christenen uit Europa en Amerika lid, maar in de laatste dertig jaar zijn daar heel veel andere godsdienstige groeperingen bijgekomen: boeddhisten, hindoeisten, een enkele moslim, sikhs, maar allemaal wel de tolerante varianten.

Ik heb de afgelopen zes jaar in het dagelijks bestuur gezeten en ik genoot telkens weer van de vergaderingen: het is toch echt mogelijk om met zes of zeven verschillende nationaliteiten, godsdiensten en culturen om de tafel te zitten en gezamenlijk een beleid uit te stippelen.

Ook deze week worden we weer ondergedompeld in godsdienstoefeningen van vele verschillende tradities. Vooral de Japanners hebben daarbij schitterende kleren aan. Ook zijn er dagelijk vele lezingen en workshops. Een van de meest succesvolle programmapunten is de 'circlegroup'. Een groepje van 6-8 personen komt dagelijks een uur bij elkaar, en vertelt elkaar waar ze vandaan komen, hoe hun huis eruit ziet en wat ze belangrijk vinden in het leven. Dat klinkt allemaal weinig opwindend, maar als je dat met handen en voeten moet uitleggen aan iemand uit een klein dorpje in Japan of India dan geeft dat toch wel een extra dimensie.

Omdat het hotel op 20 minuten lopen van het conferentieoord ligt, spoel ik twee keer per dag in het kantoor van de algemeen secretaris, en dat werkt prima.

Op een middag hebben we even genoeg van alle lezingen en we spijbelen: een bezoek aan de botanische tuin van de universiteit van Vancouver, waar het congres wordt gehouden. Tot onze stomme verbazing zien we een kolibri, die hier heel gewoon schijnt te zijn.

4 augustus

Het congres is afgelopen en we hebben nog een dag voordat onze cruise naar Alaska vertrekt. Dit wordt een hele bijzondere dag: een ontmoeting met een internetvriendin.

Voordat ik aan het spoelen begon liet ik op een (Amerikaanse) internetpagina voor dialysepatienten een boodschap achter: 'ik moet gaan spoelen en ik houd me aanbevolen voor goede raad'. Barbara uit Vancouver antwoordde en stak me een hart onder de riem met haar spoelervaringen in de camper van haar man. Nu zijn we in Vancouver en ze heeft aangeboden ons de stad te laten zien. Eerst spoelen we samen op onze hotelkamer en dan rijdt ze ons rond: Stanley Park, Prospect Point - schitterend uitzicht - en Queens Park. Na een tweede gezamenlijke spoeloperatie bij Barbara thuis, gaan we gevieren eten en we proberen niet alleen maar over nieren en dialyse te praten. Toch is het heel bijzonder om iemand te ontmoeten die nu eens precies weet waar het over gaat. Ook de bijbehorende mannen wisselen gegevens uit over hun vrouwen die dan weer barsten van de energie en er dan weer als een dweil bijliggen.

5 augustus

Vandaag begint onze 6-daagse cruise naar Alaska. We worden, inclusief dozen in een busje geladen en met nog 11 andere Nederlanders naar de Royal Yacht Club gebracht, waar we nadere informatie krijgen over onze reis. Dit wordt wel de sjiekste plek waar ik ooit gespoeld heb: in de bibliotheek van de Club, vol glimmend koper en gepolitoerd hout. Ik moet wel op de grond zitten om genoeg hoogte te hebben.

Het inschepen gaat bijzonder vlot: we worden door een vriendelijke dame met onze hele kar vol dozen vlotjes langs de douane geloodst.

We voelen ons direct thuis in onze hut op de Nieuw Amsterdam en drinken 's avonds een glaasje oude jenever met het uitzicht op de ondergaande zon. Wel een beetje een decadent gevoel.

6 - 12 augustus

Tijdens de cruise zijn we een aantal dagen op zee, maar er worden ook drie stadjes aangedaan.

De excursie in Juneau wordt wat ons betreft het hoogtepunt van onze reis: met een klein motorbootje varen over een baai op zoek naar walvissen en andere spannende dieren. We hebben geluk: binnen tien minuten zien we een walvis met jong, die bij voortduring boven komen om zich te laten bewonderen. Voeg daarbij nog zeeleeuwen, zeehonden, een groot aantal 'bald eagles' (het symbool van Amerika) en bijzonder enthousiaste en vakkundige gidsen en het is duidelijk dat deze dag niet meer stuk kan.

In Skagway nemen we het treintje naar boven naar de pas. Hier trokken vroeger de goudzoekers met hun muildieren overheen. Jammer genoeg mist het (dat hoort ook zo in Alaska) dus erg veel uitzicht is er niet. Wel zien we op een goed moment onze Nieuw Amsterdam liggen naast een afgrijselijk groot Amerikaans cruise schip. De Nieuw Amsterdam is tenminste nog een echt schip!

In Glacier Bay zien we tijdens het ontbijt kleine ijsschotsjes voorbij drijven. Het is koud aan dek, maar het uitzicht op de gletschers is indrukwekkend. Met een grote knal stort een stuk van de gletscher in zee. Om half elf wordt er warme snert geserveerd en dat is wel nodig ook.

13 augustus

We hebben nog een dag voor ons vliegtuig vertrekt. Het hotel is buitengewoon vriendelijk en bereidwillig: we mogen vroeger op de kamer, en langer blijven, zodat het spoelen geen problemen oplevert. In het museum zien we echte oud totempalen, die maken toch veel meer indruk dat de nagemaakte die we in een Totem Park in Ketchican zagen.

Weer spoelen in de babyroom op het vliegveld en na een vlucht van ruim negen uur terug op Schiphol. We worden door een delegatie van onze kinderen opgewacht en rijden naar Utrecht. Daar spoel ik, zoals wel vaker, op de strijkplank in het huis van onze oudste zoon en zijn vrouw. En dan horen we dat Meike in het voorjaar een broertje of een zusje krijgt. Goed dat ik een wijd T-shirt voor haar moeder heb gekocht.

(We also have other travel stories)

Glossary

• Schiphol Amsterdam International Airport (AMS)
• Fresenius Worldwide provider of dialysis care (FMC)
• Toronto, Ontario, Canada. Lester B. Pearson International Airport (YYZ)
• Buffalo, New York State, US.
• Niagara Bridge Map of Toronto-Buffalo
• Rochester, New York State, US. Map of Buffalo-Rochester
• Vancouver, British Columbia, Canada. Vancouver International Airport (YVR)
• 110v/220v Voltage used for electric appliances. 110v is used in the US, 220v is used in most of Europe, both are used in Canada depending on the location.
• Juneau, Alaska, US. Discover Juneau
• Skagway, Alaska, US. Local Guide